Jongens staan bekend als ‘moederskindjes’, nu vind ik het woord moederskindje wel een beetje een negatieve lading hebben. Jongens trekken vaak naar hun moeder toe, meisjes meer naar hun vader. Daar is niets mis mee en zeker niet negatief

Je herkent het misschien wel, dat overal waar je gaat je gevolgd wordt door je apekoppen. Zelfs op de wc zit je niet veilig. Papa kan rustig een half uur op het toilet zitten zonder gestoord te worden. Dat lukt mij niet hoor, tenzij de boys op school zitten ?

Hoewel ik ze soms achter het behang kan plakken en wel eens roep: jullie hebben ook een vader, vraag het hem …. ben ik dol op ze en voel ik me vereerd dat ze als ze ziek zijn het liefste tegen mama aankruipen. En nu ze ouder worden merk ik dat ze ook meer naar papa toetrekken en dat is heel fijn, heb ik soms wat meer lucht, maar stiekem vind ik het niet altijd even leuk.

Maar er zijn meer momenten waar je als moeder weet dat je alleen zoons hebt:

  • alle broeken zitten vol met takjes, steentjes en andere verzamelingen
  • altijd groene knieën na het voetballen
  • je kunt nooit rustig in het bos lopen, ze sjouwen altijd graag met grote takken of klimmen in een boom
  • ze kunnen niet van elkaar afblijven en het gaat altijd ‘hardhandig’.
  • gooien alles van zich af
  • kunnen uren gamen
  • met knutselen hebben ze geen geduld
  • brood niet aan te slepen is
  • me-time op zondagmiddag als de mannen voetbal of Formule 1 kijken
  • wanneer je blij bent dat je ‘s ochtends niet druk bent met vlechtjes en staartjes