Ze raken er hier niet over uitgepraat, hun geslachtsdeel. Ik weet natuurlijk niet hoe dat is bij meisjes, maar jongens vinden hun dinges nogal fascinerend.

Ze vertellen iedereen er over die het maar wil horen, en eigenlijk ook als je het niet wilt horen. Het blijft niet alleen bij praten, ze vinden het ook heerlijk om eraan te zitten. Is dat nou normaal vraag ik me weleens af?

Wat zeggen de experts

Volgens de geleerden is het volkomen normaal. De ontdekkingstocht leert jongens wat er allemaal mee kan, op een luchtige manier. Het leert ze het verschil tussen jongens en meisjes, wij meisjes hebben tenslotte niet zo’n bungelend ding tussen onze benen hangen.

Mees heeft zich ook lange tijd afgevraagd waar mijn piemeltje was en wanneer deze aan zou groeien. Inmiddels weet hij dat het niet gaan gebeuren, bij mama gaat er niets groeien.

Er wel of niet over laten praten?

Ik vind het prima als ze er over praten als ze onder elkaar zijn, het hoort bij de ontwikkeling. Toch vind het wat minder als ze schreeuwend (want dat doen jongens, die praten niet zachtjes, die schreeuwen) in de supermarkt elkaar in geuren en kleuren vertellen over hun dinges. Daar probeer ik ze wel in op te voeden. Ik moet zeggen, dat gaat aardig. En ik merk dat wanneer er vriendjes zijn, zij er ook over praten. Het is hun manier om hun lichaam te leren kennen en het verschil tussen jongens en meisjes ontdekken. Ik vind het prima, maar wel graag binnen de grenzen 😉

Maar als ze ouder worden wordt het minder, althans dat ze er open en bloot over vertellen in gezelschap bij oma op de verjaardag. Uiteraard komen ze dan weer tot andere ontdekkingen, maar iedere fase heeft zo zijn eigen avonturen.

Hoe zit dat bij jouw jongens? Kunnen die ook hele dagen praten over het bungelende ding tussen hun benen?